Heiðarhorn um Skessubrunna og Skarðshyrnu

Fjallgöngufjelagið Þöngull hélt á Heiðarhorn á Skarðsheiði að þessu sinni. Vopnaðir nýju notuðu leiðsögutæki af bland.is og brennandi þörf til að nota það var teiknuð leið upp á toppinn á einhverri vefsíðu sem getur teiknað ofan á OpenStreetmap. Stuðst var við leiðarlýsingar Ara Trausta og hitakort frá Strava. Verkið var síðan vistað sem .gpx skrá og hlaðið inn á tækið í gegnum forna mini-USB snúru. Miklu flóknara en ég átti von á, en þetta heppnaðist og leiðin passsaði nógu vel við raunveruleikann.

Lagt var af stað snemma á sunnudagsmorgni, besta fjallgöngutímanum. Keyrt var að Efra-Skarði, þaðan gengið upp á Skarðshyrnu frá vesturhlið og meðfram hryggnum all leið upp á Heiðarhorn.

Veðurspáin var allt í lagi, en Fjallgöngufjelagið forðast að ganga á fjöll í góðu veðri. Upphafsstaður göngunnar var ekki sá sami og hann var í 13 ára gamalli leiðarlýsingu Ara Trausta, og byrjuðum við því að þvera fjallalæk.

Næst var gangan frekar einsleit og stórgrýtin þar til fjallgarður Skarðsheiðar blasti við okkur

Hér var skyggnið farið að versna, en haldið var áfram. Krækja þarf fyrir Skarðshyrnu sjálfa og ganga upp að vestan. Uppklifrið var frekar bratt og valkostur var um notkun ísaxar og -brodda eða létt brölt. Bröltið var kosið að þessu sinni. Hér er komið upp á lítið flatlendi þar sem haglél skall á.

Fjelagar óskuðu hvor öðrum gleðilegs sumars og héldu göngunni áfram. Næst komumst við á topp Skarðshyrnu þar sem haglélinu hafði lægt, en skyggnið var mjög takmarkað. Á toppnum er fín möl sem þægilegt er að ganga á. Hér einhversstaðar á toppi Skarðsheiðar er pínulítill jökull, en hann var því miður hvergi að sjá í þessu skyggni. Potað var í sérlega jökullega útlítandi ís í von um að geta sagst hafa verið á þeim jökli, en það var líklegar einhver stór snjóhengja. Eftir glettilega langa göngu og aflíðandi upphækkun var komið á sjálft Heiðarhorn. Þar er að finna gestabók, gamla veðurstöð og ábyggilega gott útsýni fyrir þau sem fara á fjöll í góðum veðrum.

Samkvæmt siðum var nestið borðað á toppnum. Í boði voru smurðar flatkökur með hangikjöti, skyrskvísur og heitt kaffi.

Farið er austanmegin niður þar til komið er að læk. Sú leið var farin yfir einsleita snjóbreiðu. Á tímabili var skyggnið ekki neitt og jafn hvítt var hvert sem var horft. Þá voru menn sérlega ánægðir með nýja notaða leiðsögutækið sem hélt okkur á beinni leið. Loks var komið niður að læknum, en í þessari hæð var hann að mestu undir ís.

Gengið var ofan á og um lækinn þar til komið var að snjólínu og lækurinn kom allur í ljós. Hér var mjög stórgrýtt og erfitt yfirferðar. Skemmtilegra þótti að brölta ofan í læknum á köflum. Þegar enn neðar var komið birti til og sólin skein sem gaf gullið tækifæri til sunds í læknum.

Eftir loftþurrkun var haldið áfram niður á leið uns göngunni lauk. Haldið var heim með gleði í hjarta og ró í huga eftir stórskemmtilega göngu.